Στο πέρασμα του χρόνου

Στο πέρασμα του χρόνου

χαραγμένα στις ρυτίδες των χειλιών σου

όλα τα λόγια που έχεις πει

Και όσα δεν είπες πίσω ξαφνικά γυρίζουν

για να φωλιάσουν στις ρυτίδες της ψυχής 

Κι αυτό που διακρίνεται στο βαθύ γαλάζιο της ματιάς σου

να είναι το αύριο που καρτερείς,

το χτες που λες και είναι τώρα;

Εσύ και η ζωή, ο θάνατος, η ανατολή

Στο πέρασμα του χρόνου 

Φτιαγμένα όλα στην εντέλεια

"Είναι κάτι νύκτες, που τ'αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. 
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύκτες, που όλα σιγοτραγουδούν.
Ακόμα κι οι πέτρες.
Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύκτες, προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.   
Κι έρχεται ακάλεστη.
Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις.
Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ουτ' ένα λουλουδάκι. Ουτ' ένα γλυκό, μπάς και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στη ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.  
«Αυτάααα! Που είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
Ειν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα 
κατεβαίνουν χαμηλά.  Που λιώνει το φεγγάρι.
Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, 
το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα...." 

Αλκυόνη Παπαδάκη

Πέταξε πια τη μάσκα αυτή
που ένα έχει γίνει με το πρόσωπο σου.
Σιγά σιγά αφομοιώνεσαι...
Δε ξέρεις ποια η αλήθεια και ποιο το ψέμα
Πως έμοιαζες αλήθεια πριν;
Θυμάσαι;
Οχι, τώρα έχεις πάρει τη μορφή της μάσκας σου.
Δεν αλλοίωσε μόνο το πρόσωπό σου,
έχει κάνει ζημιά και στη ψυχή σου...
στο μυαλό σου... στο είναι σου όλο...
Τα μάτια σου; παγωμένα, πανέμορφα, μα παγωμένα.
Τα χείλη σου; ψυχρό χαμόγελο, χωρίς συναίσθημα...
Τα λόγια σου; ψεύτικα, κενά... χωρίς ουσία...
Πέταξε πια τη μάσκα αυτή, τη ζωή σου καλυπτει
και δε σ' αφήνει να δεις...
Να νιώσεις... Να αισθανθείς...