Βροχή μου

Βρέχει, μέρες τώρα βρέχει

και εγώ κοιτάζω τις σταγόνες

πως μπορεί τα δάκρυα της ψυχής

να είναι πιο πολλά...

Λαχταρώ αυτή τη βροχή 

σαν χώμα άγονο, ξερό

να έρθει να με ποτίσει,

να με κάνει καρπούς να βγάλω

αγάπη να γίνει, γιατί τώρα

δεν είναι τίποτα...

Εσύ να γίνεις η βροχή μου

αυτό ήθελα, αυτό ζητούσα

κάθε βράδυ που σε περίμενα

και δεν ερχόσουν...

Αλλά εσύ έγινε, αγέρας,

άνεμος, βοριάς 

και αντί ζωή να μου ξαναδώσεις

παρέσυρες και ό,τι υπήρχε

στο πέρασμά σου...

καθρέφτης

Κοίταξε τα μάτια μου καθρέφτης έγιναν

και τη ψυχή μου δείχνουν.

Μπορείς να αγγίξεις το πιο απόμακρο

σημείο της, μπορείς στα χέρια σου να την πάρεις και μαζί της να ονειρευτείς.

Το δάκρυ που από τα μάτια μου κυλά χρυσάφι στα χέρια σου μπορεί να γίνει.

Τα λόγια από στόμα ποθητό, νερό αθάνατο,

στην αγκαλιά σου κυλά, στη γη πέφτει

και χάνεται στο απέραντο της ματιάς σου.

Αν ποτέ γυρέψεις την ζωή να μου χαρίσεις

θα είμαι εδώ, θα περιμένω...

Στο φως της ζωής μου... στους γιους μου

Αχ μωρό μου όμορφο, γλυκό μου πλάσμα εσύ

πόσο αγνό φαίνεσαι, πόσο αθώο είσαι.

Όλη μου η ζωή κρέμμεται στα δυο σου χέρια.

Στα δυο σου μάτια, όταν τα κοιτώ, βλέπω την αλήθεια

τίποτα δεν έζησα σ ' όλη μου τη προηγούμενη ζωή

τέτοια αγάπη που πλημμυρίζει όλο μου το είναι δεν έζησα ποτέ.

Με έκανες ευτυχισμένη, με έκανες μάνα...

με έκανες γυναίκα, ότι είμαι εσύ, εσύ, εσύ

άγγελέ μου είσαι ο δημιουργός...