Στο φως της ζωής μου... στους γιους μου

Αχ μωρό μου όμορφο, γλυκό μου πλάσμα εσύ

πόσο αγνό φαίνεσαι, πόσο αθώο είσαι.

Όλη μου η ζωή κρέμμεται στα δυο σου χέρια.

Στα δυο σου μάτια, όταν τα κοιτώ, βλέπω την αλήθεια

τίποτα δεν έζησα σ ' όλη μου τη προηγούμενη ζωή

τέτοια αγάπη που πλημμυρίζει όλο μου το είναι δεν έζησα ποτέ.

Με έκανες ευτυχισμένη, με έκανες μάνα...

με έκανες γυναίκα, ότι είμαι εσύ, εσύ, εσύ

άγγελέ μου είσαι ο δημιουργός...

Χίμαιρα...

Κάπου στα αγριόχορτα παλεύει η ανύποτη
αγωνία τόσων χρόνων με τη μορφή

άγριας χίμαιρας που ξεφεύγει από τα σπλάχνα 
και κυλιέται, αγωνίζεται να κερδίσει
και πάλι χάνει.

Στα μάτια του μικρού παιδιού που συνάντησα στο τέλος του δρόμου μου, ξεπετάγεται σαν φλόγα
και εμπριστής γίνεται,
καίει τα άχρηστα και αφήνει  τους καρπούς να φουντώσουν.
Τους καρπούς μιας ελπίδας που δεν έσβησε ακόμα...

Χρωματισμοί

 














Να δεις να χρωματίζεται η επιθυμία σου για τη ζωή,

καθώς μες στο μυαλό σου αναδιπλώνεται.

Στην αρχή θα πάρει χρώμμα κόκκινο, 

θα είναι έντονη, όπως η ώρα που πήρες την πρώτη σου αναπνοή...

Σιγά - σιγά θα πάρει το χρώμα του ουρανού, γαλάζιο.

Όπως τα όνειρα που έκανες μικρός

πως τάχα θα'ρθει η στιγμή που θα

πετάξεις σε δικούς σου ορίζοντες.

Θα γίνει μαύρη, για όλα τα δάκρυα σου 

όταν  προσπαθουσες να ξεχάσεις τα χιλιάδες όχι και γιατί.

Και τέλος, τώρα που στέκεσαι μπροστά της,

θα την δεις να γίνεται πράσινη,  καταπράσινη,

ένα λιβάδι ανοιξιάτικο που θα τρέξεις μέσα του...

να χαθείς...