Ο δρόμος της φυγής...

Σε έβλεπα να φεύγεις

ένα κορμί στη γωνία πεσμένο

χωρίς καρδιά,

την πήρες εσύ μαζί σου φεύγοντας.

Το φεγγάρι κρύφτηκε ξαφνικά,

λες και δεν ήθελε να βρεις τον δρόμο της φυγής

Σύμμαχός μου το φεγγάρι...

σύμμαχος μιας αγάπης δυνατής, γνήσιας, αληθινής...

Ήθελα να σου φωνάξω "μείνε"

αλλά δεν ειχε νόημα...

Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα εφιάλτης είναι δε μπορεί...

θα ξυπνήσω και θα είσαι πάλι δίπλα μου να με κρατάς αγκαλιά και να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά

Εσύ όλο και απομακρυνόσουν, γύρισες και με κοιταξες.

Αλήθεια με έβλεπες; 

Υπήρξα αλήθεια στη ζωή σου; ή μόνο στη φαντασία σου;

Δε μπορεί εφιάλτης είναι...

Δε μπορεί, εσύ έλεγες οτι είμαι η ανάσα σου, η ζωή σου

τώρα πως θα αναπνέεις, πως θα ζεις;

Δε μπορεί εφιάλτης είναι...

Σκέψεις...

Οι σκέψεις τη λύτρωση δε φέρνουν

μελαγχολία, απορία και δισταγμό

μόνο σε γεμίζουν.

Απλώνεις το χέρι κίνηση να κάνεις

όπως η καρδιά το προστάζει,

μα το μυαλό φράχτη υψώνει και

σε σκεπάζει, σε βυθίζει,

απομονώνει.

Μη φοβάσαι τις λέξεις, 

τι κακό μπορούν να κάνουν.

Άστες να φύγουν, να ταξιδέψουν

και να 'ρθουν να με βρουν.

Μη φοβάσαι τις σκέψεις

πάρε τα χρώματα της ζωής

και πάνω στο λευκό 

της αλήθειας

ζωγράφισέ τες...

Ελπίδα...

Η πόρτα της ελπίδας είναι κλειστή

το κλειδί βρίσκεται στα χέρια σου

και τα χέρια σου σφιχτά 

στο στήθος σου κρατάς.

Δεν το δίνεις γιατί φοβασαι,

φοβάσαι τη δύναμη της,

την αξία της, την λάμψη της.

Γιατί την στερείς από τον εαυτό σου

και από τους άλους γύρω σου;

Η ελπίδα μας ανήκει, της ανήκουμε

αντιστοιχία αμφιμονοσήμαντη.

Σχέση δυνατή, απρόσβλητη, σταθερή,

άπλωσε το χέρι σου και άνοιξε

αυτή τη πόρτα, 

το αύριο δεν αργεί...

μη σε βρει χωρίς ελπίδα...