Την νύχτα

Την νύχτα, όταν τα φώτα διασχίζουν τούτη τη πόλη 

που ζω, η μοναξιά διασχίζει το δικό μου κορμί.

Την νύχτα όταν οι δρόμοι λάμπουν,

στα δικά μου μάτια το σκοτάδι σημαδεύει το όνειρο.

Την νύχτα όταν από αλκοόλ και έρωτα μεθούν,

στη λήθη των περασμένων, το μυαλό μου

διψασμένο, σφηνάκια ρουφά.

Την νύχτα όταν όλη η φύση κοιμάται,

μια μια οι αισθήσεις μου ξυπνάνε,

σημαδεύοντας το χτες, το αύριο, το τώρα.

Μην κλάψεις...

Μην κλάψεις, ακόμα κι αν δεις τα δικά μου μάτια δακρυσμένα.

Δεν υπάρχει πια χρόνος για δάκρυα τώρα, μόνο το χαμόγελο μας έμεινε για όσο θα διαρκέσει αυτή η αγκαλιά.

Λύτρωση μην ψάχνεις στα υπόγεια που περνάς βράδυα και βράδυα.

Ψάξε πιο πάνω να τη βρεις, ψηλά πιο ψηλά και από εκεί που το μάτι φθάνει.

Αόρατος να γίνεις για αυτούς που σε πληγώνουν, και σάρκα να αποκτήσεις γι' αυτούς που σ' αγαπούν.

Πρόσεχε τον δρόμο που βαδίζεις,

έτσι ξυπόλητος που είσαι θα πληγωθείς.

Κάνε την αγάπη χαλί για να πατήσεις

τις πληγές να αποφύγεις

Το φεγγάρι βγήκε να φωτίσει

μα το φως του αχνό αυτό το βράδυ

Αυτό το βράδυ που η ψυχή λαχτάρισε σκοτάδι, μοναξιά.

Της έκανε το χατίρι και φώτισε αλλού.

Λίγο, πολύ λίγο έριξε φως,

μην την τρομάξει και χαθεί ξανά στα τρελλά όνειρά της.

Όμως το ξέρεις καλά φεγγάρι μου, δεν την κρατά τίποτα.

Θέλει να φύγει μακριά, μακριά σου.

Θέλει να αμαρτήσει, να δαμάσει

το κακό για χάρη του καλού.

Η λογική, αντίθετη, φωνάζει φεγγάρι.

Μείνε, σου λέει, μείνε και φώτισέ την.

Έτσι δε θα χαθεί, όπου και να παει...

Τότε το κορμί μαγεμένο από τη δύναμη της

ψιθυρίζει, εγώ την ακολουθώ...

Δεν αντιστέκομαι, φοβάμαι τη χείμαιρα

αλλά την ποθώ όσο κι αυτή.