Όπως σε εξερευνούσα στην ομίχλη του τσιγάρου

στα θολά από την ανάσα σου τζάμια,

βρήκα σπίθα και την έκανα φωτιά.

 

Βρήκα λαβωμένη 

ελπίδα και την 

ανάστησα.

Μες τη ματιά σου 

καρτέρι σου 

έστησα και στους 

διαδρόμους του 

κορμιού σου τη φωλιά του έρωτά μου στήνω.

Τα λόγια στη ματιά σου έχεις αιχμαλωτίσει, 

μα η ψυχή αδυμωνεί να τα αποκτήσει.

Στην ομίχλη του τσιγάρου, στο καπνό της φωτιάς που 

μέσα μας καίει,

σε ανακάλυψα μόνο

Ανάσα μου, πως μπορώ να αναπνέω 

αν δεν είσαι εσύ εδώ;

Φως μου, πως μπορώ να βλέπω αν δεν με κοιτάς; δίπλα μου να 'σαι...

Μέσα απο σένα, μέσα σε σένα

έτσι θέλω να ζω...

Αλλάζω, μεταμορφώνομαι,

γίνομαι... 

αναιρώ, αμφισβητώ 

ξαναγεννιέμαι...

ΥΠΑΡΧΩ, ΑΓΑΠΩ 

κι όλα αυτά χάρη σε σένα...

Γλυκό της αγάπης πουλί, φυλακισμένο  σε ξένης αγκαλιάς φυλακή, να σ' αγγίξω προσπαθώ μα τα φτερά σου λαβωμένα και δεν μπορώ.

Φωλιά θέλησες να χτίσεις αλλού,

μα δυνατός ο άνεμος και ο ουρανός θολός.

Η νύχτα που θα 'ρθει θα τυλίξει τα όνειρά σου.

Η ματιά στο κενό θα μείνει, τα φτερά τσακισμένα κι αυτά.

Μα η λάμψη της ελπίδας στη ματιά σου

θα υπάρχει πάντα...