Εμμονή...

Οι άπειρες νύχτες μοναξιάς πέρασαν,

οι ώρες που κυλούσαν αργά, βασανιστικά...

Τις ένιωθα λες και πέρναγαν πάνω από το κορμί μου λεπτό προς λεπτό.

Οι νύχτες που αργούσε το ξημέρωμα, και όταν ερχόταν ο ήλιος να φωτίσει το σκοτάδι της ματιάς μου, με έβρισκε κατάκοπη, κουρασμένη, άδεια,

πέρασαν...

Πέρασαν στ' αλήθεια ή κοροϊδεύω πάλι το μυαλό μου;

Γιατί τη καρδιά δε μπορείς να τη κοροιδέψεις...

Η μορφή σου όμως είναι ακόμα εδώ χαραγμένη,

επιμένει να είναι μέσα μου.

Φύγε, σε παρακαλώ φύγε...

Αφού δε σε θέλω πια, αφού δε πονάω πια, 

αφού δε σ' αγαπάω πια... 

Τι θέλεις και είσαι εδώ;

Είναι εμμονή Θέε μου, δεν πρόκειται να φύγει...

Τη ξορκίζω, τη μισω, αλλά...

Η μορφή σου είναι πάντα εδώ...

Όταν...

Όταν το μυαλό τρέχει πως μπορείς να το κρατήσεις.

Όταν η καρδιά φεύγει πως μπορείς να την ακολουθήσεις.

Όταν το κορμί απογειώνεται πως μπορείς να το σταματήσεις

Όταν τα μάτια μου δε σε κοιτούν πια πως μπορείς να τα αιχμαλωτίσεις.

Φύγε είναι ο καλύτερος τρόπος για να μη χάσεις αυτά

που απέκτησες χρόνια τώρα κάτω από το ιδιο φεγγάρι.

Όταν τα χέρια σου το κορμί μου δεν νοιώθουν, πως μπορείς να τα σταματήσεις.

Όταν τα χείλη σου το όνομά μου πια δεν ψιθυρίζουν πως μπορείς να τα σφραγίσεις.

Όταν ονειρεύεσαι κάτω από άλλον ουρανό πως μπορείς τα όνειρα σου να αλλάξεις.

Φύγε είναι ο καλύτερος τρόπος για να μην ξεχάσεις ό,τι μέχρι τώρα έζησες...

Βροχή μου

Βρέχει, μέρες τώρα βρέχει

και εγώ κοιτάζω τις σταγόνες

πως μπορεί τα δάκρυα της ψυχής

να είναι πιο πολλά...

Λαχταρώ αυτή τη βροχή 

σαν χώμα άγονο, ξερό

να έρθει να με ποτίσει,

να με κάνει καρπούς να βγάλω

αγάπη να γίνει, γιατί τώρα

δεν είναι τίποτα...

Εσύ να γίνεις η βροχή μου

αυτό ήθελα, αυτό ζητούσα

κάθε βράδυ που σε περίμενα

και δεν ερχόσουν...

Αλλά εσύ έγινε, αγέρας,

άνεμος, βοριάς 

και αντί ζωή να μου ξαναδώσεις

παρέσυρες και ό,τι υπήρχε

στο πέρασμά σου...