Χίμαιρα...

Κάπου στα αγριόχορτα παλεύει η ανύποτη
αγωνία τόσων χρόνων με τη μορφή

άγριας χίμαιρας που ξεφεύγει από τα σπλάχνα 
και κυλιέται, αγωνίζεται να κερδίσει
και πάλι χάνει.

Στα μάτια του μικρού παιδιού που συνάντησα στο τέλος του δρόμου μου, ξεπετάγεται σαν φλόγα
και εμπριστής γίνεται,
καίει τα άχρηστα και αφήνει  τους καρπούς να φουντώσουν.
Τους καρπούς μιας ελπίδας που δεν έσβησε ακόμα...

Χρωματισμοί

 














Να δεις να χρωματίζεται η επιθυμία σου για τη ζωή,

καθώς μες στο μυαλό σου αναδιπλώνεται.

Στην αρχή θα πάρει χρώμμα κόκκινο, 

θα είναι έντονη, όπως η ώρα που πήρες την πρώτη σου αναπνοή...

Σιγά - σιγά θα πάρει το χρώμα του ουρανού, γαλάζιο.

Όπως τα όνειρα που έκανες μικρός

πως τάχα θα'ρθει η στιγμή που θα

πετάξεις σε δικούς σου ορίζοντες.

Θα γίνει μαύρη, για όλα τα δάκρυα σου 

όταν  προσπαθουσες να ξεχάσεις τα χιλιάδες όχι και γιατί.

Και τέλος, τώρα που στέκεσαι μπροστά της,

θα την δεις να γίνεται πράσινη,  καταπράσινη,

ένα λιβάδι ανοιξιάτικο που θα τρέξεις μέσα του...

να χαθείς...

Θα ήθελα να ξέρω...

 

Θα ήθελα να ξέρω αύριο το πρωί ανοίγοντας

τα μάτια στο φως της ημέρας, τι θα αντικρίσω...

Θα ήθελα να ξέρω που οδηγεί ο δρόμος αυτός 

που περπατώ...

Θα ήθελα να ξέρω σαν με κοιτάς στα μάτια

τι είναι αυτό που σκεπάζει το χαμόγελό σου

και δάκρυ το κάνει και της καρδιά σου 

τα ροδοπέταλα ποτίζει...

Θα ήθελα να ξέρω γιατί τα βράδια που περάσανε

τα νοσταλγώ και αυτά που θα έρθουν

με τόση λαχτάρα περιμένω...

Θα ήθελα να ξέρω γιατί ο ήλιος βγαίνει 

όλο και πιο θαμπός και δεν φωτίζει πια

τα υπόγεια της γης αυτής...

Θα ήθελα να ξέρω που βρίσκεται τώρα το όνειρο  των καλοκαιριών και της αυγής