Χρωματισμοί

 














Να δεις να χρωματίζεται η επιθυμία σου για τη ζωή,

καθώς μες στο μυαλό σου αναδιπλώνεται.

Στην αρχή θα πάρει χρώμμα κόκκινο, 

θα είναι έντονη, όπως η ώρα που πήρες την πρώτη σου αναπνοή...

Σιγά - σιγά θα πάρει το χρώμα του ουρανού, γαλάζιο.

Όπως τα όνειρα που έκανες μικρός

πως τάχα θα'ρθει η στιγμή που θα

πετάξεις σε δικούς σου ορίζοντες.

Θα γίνει μαύρη, για όλα τα δάκρυα σου 

όταν  προσπαθουσες να ξεχάσεις τα χιλιάδες όχι και γιατί.

Και τέλος, τώρα που στέκεσαι μπροστά της,

θα την δεις να γίνεται πράσινη,  καταπράσινη,

ένα λιβάδι ανοιξιάτικο που θα τρέξεις μέσα του...

να χαθείς...

Θα ήθελα να ξέρω...

 

Θα ήθελα να ξέρω αύριο το πρωί ανοίγοντας

τα μάτια στο φως της ημέρας, τι θα αντικρίσω...

Θα ήθελα να ξέρω που οδηγεί ο δρόμος αυτός 

που περπατώ...

Θα ήθελα να ξέρω σαν με κοιτάς στα μάτια

τι είναι αυτό που σκεπάζει το χαμόγελό σου

και δάκρυ το κάνει και της καρδιά σου 

τα ροδοπέταλα ποτίζει...

Θα ήθελα να ξέρω γιατί τα βράδια που περάσανε

τα νοσταλγώ και αυτά που θα έρθουν

με τόση λαχτάρα περιμένω...

Θα ήθελα να ξέρω γιατί ο ήλιος βγαίνει 

όλο και πιο θαμπός και δεν φωτίζει πια

τα υπόγεια της γης αυτής...

Θα ήθελα να ξέρω που βρίσκεται τώρα το όνειρο  των καλοκαιριών και της αυγής

Ο δρόμος της φυγής...

Σε έβλεπα να φεύγεις

ένα κορμί στη γωνία πεσμένο

χωρίς καρδιά,

την πήρες εσύ μαζί σου φεύγοντας.

Το φεγγάρι κρύφτηκε ξαφνικά,

λες και δεν ήθελε να βρεις τον δρόμο της φυγής

Σύμμαχός μου το φεγγάρι...

σύμμαχος μιας αγάπης δυνατής, γνήσιας, αληθινής...

Ήθελα να σου φωνάξω "μείνε"

αλλά δεν ειχε νόημα...

Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα εφιάλτης είναι δε μπορεί...

θα ξυπνήσω και θα είσαι πάλι δίπλα μου να με κρατάς αγκαλιά και να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά

Εσύ όλο και απομακρυνόσουν, γύρισες και με κοιταξες.

Αλήθεια με έβλεπες; 

Υπήρξα αλήθεια στη ζωή σου; ή μόνο στη φαντασία σου;

Δε μπορεί εφιάλτης είναι...

Δε μπορεί, εσύ έλεγες οτι είμαι η ανάσα σου, η ζωή σου

τώρα πως θα αναπνέεις, πως θα ζεις;

Δε μπορεί εφιάλτης είναι...