Θα ήθελα να ξέρω...

 

Θα ήθελα να ξέρω αύριο το πρωί ανοίγοντας

τα μάτια στο φως της ημέρας, τι θα αντικρίσω...

Θα ήθελα να ξέρω που οδηγεί ο δρόμος αυτός 

που περπατώ...

Θα ήθελα να ξέρω σαν με κοιτάς στα μάτια

τι είναι αυτό που σκεπάζει το χαμόγελό σου

και δάκρυ το κάνει και της καρδιά σου 

τα ροδοπέταλα ποτίζει...

Θα ήθελα να ξέρω γιατί τα βράδια που περάσανε

τα νοσταλγώ και αυτά που θα έρθουν

με τόση λαχτάρα περιμένω...

Θα ήθελα να ξέρω γιατί ο ήλιος βγαίνει 

όλο και πιο θαμπός και δεν φωτίζει πια

τα υπόγεια της γης αυτής...

Θα ήθελα να ξέρω που βρίσκεται τώρα το όνειρο  των καλοκαιριών και της αυγής

Ο δρόμος της φυγής...

Σε έβλεπα να φεύγεις

ένα κορμί στη γωνία πεσμένο

χωρίς καρδιά,

την πήρες εσύ μαζί σου φεύγοντας.

Το φεγγάρι κρύφτηκε ξαφνικά,

λες και δεν ήθελε να βρεις τον δρόμο της φυγής

Σύμμαχός μου το φεγγάρι...

σύμμαχος μιας αγάπης δυνατής, γνήσιας, αληθινής...

Ήθελα να σου φωνάξω "μείνε"

αλλά δεν ειχε νόημα...

Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα εφιάλτης είναι δε μπορεί...

θα ξυπνήσω και θα είσαι πάλι δίπλα μου να με κρατάς αγκαλιά και να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά

Εσύ όλο και απομακρυνόσουν, γύρισες και με κοιταξες.

Αλήθεια με έβλεπες; 

Υπήρξα αλήθεια στη ζωή σου; ή μόνο στη φαντασία σου;

Δε μπορεί εφιάλτης είναι...

Δε μπορεί, εσύ έλεγες οτι είμαι η ανάσα σου, η ζωή σου

τώρα πως θα αναπνέεις, πως θα ζεις;

Δε μπορεί εφιάλτης είναι...

Σκέψεις...

Οι σκέψεις τη λύτρωση δε φέρνουν

μελαγχολία, απορία και δισταγμό

μόνο σε γεμίζουν.

Απλώνεις το χέρι κίνηση να κάνεις

όπως η καρδιά το προστάζει,

μα το μυαλό φράχτη υψώνει και

σε σκεπάζει, σε βυθίζει,

απομονώνει.

Μη φοβάσαι τις λέξεις, 

τι κακό μπορούν να κάνουν.

Άστες να φύγουν, να ταξιδέψουν

και να 'ρθουν να με βρουν.

Μη φοβάσαι τις σκέψεις

πάρε τα χρώματα της ζωής

και πάνω στο λευκό 

της αλήθειας

ζωγράφισέ τες...